Festival Tweetakt 2019
29 maart t/m 16 juni

Tweetakt in quotes

Het was zeventien dagen lang feest op de Neude en in de theaters. Van een heel aantal theater- en dansvoorstellingen zijn recensies verschenen. Hier een greep uit de kranten. Wat is er zoal gezegd?

Over (…..):

“Het absurdisme van Batelaan kent vaak een duistere ondertoon, en (…..) is geen uitzondering.”  – NRC Handelsblad

“Met behulp van levensgrote kartonnen figuren, veel herhaling en soms oorverdovend elektronisch geluid van het Duitse producersduo Les Trucs creëert Batelaan een rücksichtslos theatraal droste-effect. Daarmee raakt hij op een speelse manier aan vragen als: Wat is echt? Wat is nep? Wat kan kunst daarover zeggen? Maar het allerknapste: naast filosofisch is (…..), à la Seinfeld, ook gewoon ontzettend leuk.” – de Volkskrant

Over CRIA:

“Denk je dat je alles hebt gezien, zie je de Braziliaanse dansers van Suave. En dan weet je pas hoe vrij, ritmisch en sensueel heupen en billen, schouders en borstkassen kunnen bewegen.”- de Volkskrant

Over PASSING THE BECHDEL TEST:

“Ontroerend hoe Martens de nieuwe generatie opvoert, zelfbewust en vol ambitie. Maar nog stééds in een web van vooroordelen en normatieve verwachtingen verstrikt, getuige de worsteling met het formuleren van de eigen (gender)identiteit.”Trouw 

“De performance zindert van bevlogenheid. (…) De setting wisselt, maar altijd hebben citaten de hoofdrol. Toch blijft deze overvloed aan woorden behapbaar, doordat de jongeren en hun manier van spelen zo verschillen.”NRC Handelsblad

Over Studio Shehrazade:

“Maar wat vandaag de waarheid is, kan morgen een leugen zijn. Met dat terugkerende motto breken de twee mannen traditionele noties van mannelijkheid open.”Theaterkrant

Over Rushing Faces:

Rushing Faces toont zo in een aantal relatief eenvoudige, maar veelzeggende theatrale choreografieën hoe het individu en de groep zich tot elkaar verhouden. (…) Tegelijkertijd is het een ode aan stilstand.”Theaterkrant

Over Plock!:

“Zodra hij (Jakob Lohman) noodgedwongen de logica en structuur loslaat, opent zich een nieuwe wereld – eentje waarbij alles mogelijk is. Er volgt een mooie choreografie vol circusinvloeden: een handstand met een kwast tussen zijn tenen, een salto met een tube verf zonder dop, een koprol over het doek. Zo wordt het schilderij gaandeweg een kleurrijke verslaglegging van de choreografie.”Theaterkrant

Over The Greatest Show on Earth:

“Janssens en Sterckx benadrukken met deze voorstelling dat je niet kunt ontsnappen aan dat perspectief. De consequentie van dat inzicht wordt tot in het extreme doorgevoerd in deze sobere, zeer uitgerekte voorstelling.”Theaterkrant

Over Burning Butterfly:

“Door snel te schakelen bewaart ze, zonder een seconde van haar plek te komen, een spannende dynamiek, geen moment verliest ze de controle. Haar spel is zowel gevaarlijk als lichtzinnig, even duister als humoristisch. Die dualiteit staat mooi in dienst van de arena van de fictieve nachtclub die ze in deze solo schetst.”Theaterkrant

Over Laguna Beach:

“De Frankies zijn eigenlijk geen theatermakers maar hebben meer een achtergrond in animatiefilm, grafisch ontwerp en fotografie. Het lijkt alsof ze in de kunstmatige wereld die ze om hen heen gecreëerd hebben, al hun nostalgie en idolen uit de animatiewereld eindelijk kwijt konden.”Theaterkrant

Over tu’tu:

“Dat Loots, Van Raak en Wellens inmiddels bijna vijftien jaar ouder zijn dan destijds op de première maar de voorstelling nog steeds spelen, is eigenlijk alleen maar mooi. Je hoeft tenslotte niet jong te zijn om met een dergelijk frisse verwondering de toevalligheden die een dag met zich meebrengt aan te vliegen.”Theaterkrant

Over De Paplepel:

“Op muzikaal vlak is de voorstelling aanstekelijk, verrassend en op niveau. De kinderen beleven er duidelijk plezier aan. De liedteksten zijn weliswaar erg hapklaar, maar spreken het jonge publiek erg aan. De instrumentale nummers doen ondertussen een fijn beroep op de fantasie. Die afwisseling tussen uitbundigheid en ingetogenheid is prettig en een verdienste voor de makers.” – Theaterkrant